به کودکان – یا بزرگسالان – نگاه کنید که بازی می کنند، اغلب لبخند می زنند و می خندند. البته، بازی ممکن است ناامیدی ها و چالش های خود را داشته باشد (چه کسی نوبت اول را می گیرد؟ چرا نمی توانم این ساختمان بلوک را بالا بمانم؟)، اما احساس کلی لذت ، انگیزه ، هیجان و لذت است.
بستن
خانه رشد رها
آموزش همراه با بازی، برای کودکان چه مزایایی دارد؟
یک استراتژی ضروری برای یادگیری
تحقیقات علمی در طول 30 سال گذشته به ما آموخته است که مهمترین دوره رشد انسان از بدو تولد تا هشت سالگی است.4 در طول این سال ها، رشد مهارت های شناختی، بهزیستی عاطفی، شایستگی اجتماعی و سلامت جسمی و روانی صحیح، پایه ای قوی برای موفقیت در سال های بزرگسالی ایجاد می کند. اگرچه یادگیری در طول زندگی اتفاق می افتد، اما در اوایل کودکی، یادگیری با سرعتی انجام می شود که هرگز برابر نخواهد بود.5 سال های آموزش پیش دبستانی (یا پیش دبستانی) در اواسط دوره اوایل کودکی قرار می گیرد و زمینه را برای موفقیت در مدرسه و فراتر از آن فراهم می کند.6 اگرچه این خلاصه بر سال های پیش دبستانی متمرکز است، اما متذکر می شویم که یادگیری از طریق بازی در کل دوره اوایل کودکی و فراتر از آن مرتبط است.
بدو تولد تا 2 سالگی
با تحریک کافی، مغز کودک اتصالات عصبی را با سرعت حداقل 1000 در ثانیه تشکیل می دهد. با این حال، نشانه های اخیر نشان می دهد که سرعت می تواند تا 1 میلیون در ثانیه باشد. این ارتباطات توسط محیط های غنی، دوست داشتنی و محافظت شده، در زمینه مراقبت پاسخگو و بازیگوش ایجاد می شود که پیوند و دلبستگی ایمن را تقویت می کند و به رشد اجتماعی عاطفی مثبت کمک می کند.
3 تا 5 سالگی
اغلب به عنوان “دوره پیش دبستانی” شناخته می شود. مهارت های زبانی، اجتماعی، عاطفی و شناختی کودکان به سرعت در حال گسترش است. در این دوره، تحریک و یادگیری ناشی از بازی، خواندن، آواز خواندن و تعامل با همسالان و بزرگسالان دلسوز در خانه و در محیط های آموزش اولیه با کیفیت ضروری است. بازی در سال های پیش دبستانی کودکان را قادر می سازد تا دنیای اطراف خود را کشف و درک کنند و همچنین از تخیل و خلاقیت خود استفاده کرده و توسعه دهند.
6 تا 8 سالگی
اغلب به عنوان کلاس های اولیه دبستان در نظر گرفته می شود. یادگیری مبتنی بر بازی همچنان حیاتی است، اما اغلب به نفع رویکردهای آموزشی متمرکز بر آکادمیک نادیده گرفته می شود. با این حال، در این دوره، رویکردهای یادگیری فعال و مبتنی بر بازی می توانند تجارب آموزشی کودکان را در ابتدای ابتدایی دگرگون کرده و انگیزه و نتایج یادگیری را تقویت کنند.
بازی و اینکه چرا برای یادگیری و توسعه در سال های اولیه مهم است؟
مربیان در حال تجدید نظر در مورد چگونگی آموزش کودکان خردسال برای استفاده از پتانسیل یادگیری عظیم خود هستند. بازی یکی از مهم ترین راه هایی است که کودکان خردسال از طریق آن دانش و مهارت های ضروری را کسب می کنند. به همین دلیل، فرصت های بازی و محیط هایی که بازی، اکتشاف و یادگیری عملی را ترویج می کنند، هسته اصلی برنامه های موثر پیش دبستانی هستند. بخش بعدی این خلاصه توضیح می دهد که منظور از بازی و یادگیری مبتنی بر بازی چیست و نمونه هایی از روش های زیادی را که کودکان از طریق بازی یاد می گیرند ارائه می دهد.
بازی اشکال مختلفی دارد همه وقتی آن را می بینند “بازی” را می شناسند – در خیابان ها، در روستاها، در زمین های بازی، در کلاس های درس. مردم از هر فرهنگ، پیشینه اقتصادی و جامعه ای از همان سال های اولیه زندگی خود به بازی می پردازند. با این حال، تعریف بازی می تواند سخت باشد. با این حال، محققان و نظریه پردازان در مورد ویژگی های کلیدی تجربیات بازیگوشانه اتفاق نظر دارند، همانطور که در شکل این صفحه مشاهده می شود.7 یکی از جنبه های مهم بازی، عاملیت و کنترل کودکان بر تجربه است. عاملیت به ابتکار، تصمیم گیری و انتخاب خود کودکان در بازی اشاره دارد.8 در نهایت، بازی باید شامل درجاتی از عاملیت باشد که کودکان را قادر می سازد تا نقش فعال و مالکیت در تجربیات خود را بر عهده بگیرند، و همچنین کودکان را به عنوان توانمند، مستقل و عامل سفرهای یادگیری بازیگوش خود بشناسند و به آنها اعتماد کنند.
بازی معنادار است
کودکان برای درک دنیای اطراف خود و یافتن معنا در یک تجربه با اتصال آن به چیزی که از قبل شناخته شده است، بازی می کنند. از طریق بازی، کودکان درک خود را از تجربیات خود بیان و گسترش می دهند
بازی شاد است
بازی جذاب است
بازی کودکان را تماشا کنید، و معمولا خواهید دید که آنها عمیقا درگیر می شوند و اغلب درگیری فیزیکی، ذهنی و کلامی را ترکیب می کنند.
بازی تکراری است
بازی و یادگیری ثابت نیستند. کودکان برای تمرین مهارت ها، امتحان احتمالات، تجدید نظر در فرضیه ها و کشف چالش های جدید بازی می کنند که منجر به یادگیری عمیق تر می شود.
بازی تعاملی است
بازی به کودکان اجازه می دهد تا ایده ها را به اشتراک بگذارند، دیگران را از طریق تعامل اجتماعی درک کنند و راه را برای ایجاد درک عمیق تر و روابط قدرتمندتر هموار کنند.
کودکان مهارت های حیاتی را یاد می گیرند و در حین بازی رشد می کنند.
وقتی بچه ها بازی را انتخاب می کنند، به این فکر نمی کنند که “حالا می خواهم از این فعالیت چیزی یاد بگیرم.” با این حال، بازی آنها فرصت های یادگیری قدرتمندی را در تمام زمینه های توسعه ایجاد می کند. رشد و یادگیری پیچیده و جامع هستند، و با این حال مهارت ها در تمام حوزه های رشد را می توان از طریق بازی، از جمله مهارت های حرکتی، شناختی و اجتماعی و عاطفی تشویق کرد. در واقع، در تجربیات بازیگوش، کودکان در هر زمان از مهارت های گسترده ای استفاده می کنند. اغلب این اتفاق در طول «بازی کرنر» یا «زمان مرکزی» در زمینه یادگیری اولیه یا برنامه های پیش دبستانی رخ می دهد. بازی کرنر، زمانی که به خوبی برنامه ریزی شده باشد، رشد کودک و شایستگی های یادگیری را به طور موثرتری نسبت به سایر فعالیت های پیش دبستانی ارتقا می دهد. با انتخاب بازی با کارهایی که دوست دارند انجام دهند، کودکان در واقع مهارت هایی را در همه زمینه های رشد توسعه می دهند: فکری، اجتماعی، عاطفی و جسمی.9 به عنوان مثال، در حالی که کودکان در حال بازی هستند، می توانند مهارت های اجتماعی جدیدی را امتحان کنند (به عنوان مثال، به اشتراک گذاشتن اسباب بازی ها، توافق در مورد نحوه کار با مواد)، و اغلب برخی از وظایف شناختی چالش برانگیز را انجام می دهند (مانند فهمیدن اینکه چگونه یک ساختمان با بلوک های کوچکتر بسازند در حالی که ساختمان های بزرگتر هستند. در دسترس نیست). کودکان یادگیرندگان “عملی” هستند. آنها از طریق تعامل بازیگوش با اشیاء و افراد دانش کسب می کنند.10 آنها برای درک مفاهیم انتزاعی به تمرین زیادی با اشیاء جامد نیاز دارند. به عنوان مثال، با بازی با بلوک های هندسی، آنها این مفهوم را درک می کنند که دو مربع می توانند یک مستطیل و دو مثلث می توانند یک مربع را تشکیل دهند. از رقصیدن الگویی مانند گام به جلو، چرخش به عقب، کف زدن و تکرار، آنها شروع به درک ویژگی های الگوهایی می کنند که پایه و اساس ریاضیات هستند. بازی تظاهر یا “نمادین” (مانند بازی در خانه یا بازار) به ویژه مفید است: در چنین بازی، کودکان ایده ها، افکار و احساسات خود را بیان می کنند، یاد می گیرند که چگونه احساسات خود را کنترل کنند، با دیگران تعامل داشته باشند، تعارضات را حل کنند و احساس شایستگی به دست آورند. بازی پایه و اساس توسعه دانش و مهارت های اجتماعی و عاطفی انتقادی را ایجاد می کند. از طریق بازی، کودکان یاد می گیرند که با دیگران ارتباط برقرار کنند، و تعارضات را به اشتراک بگذارند، مذاکره کنند و حل کنند، و همچنین مهارت های حمایت از خود را بیاموزند. بازی همچنین به کودکان مهارت های رهبری و همچنین گروهی را می آموزد. علاوه بر این، بازی ابزاری طبیعی است که کودکان می توانند از آن برای ایجاد انعطاف پذیری و مهارت های مقابله ای خود استفاده کنند، زیرا یاد می گیرند که روابط را هدایت کنند و با چالش های اجتماعی کنار بیایند و همچنین بر ترس های خود غلبه کنند، به عنوان مثال از طریق بازآفرینی قهرمانان فانتزی. به طور کلی، بازی نیاز اساسی انسان برای ابراز تخیل، کنجکاوی و خلاقیت را برآورده می کند، که منابع کلیدی در دنیای دانش محور هستند. آنها به ما کمک می کنند تا کنار بیاییم، لذت بیابیم و از قدرت های تخیل و نوآورانه خود استفاده کنیم. در واقع، مهارت های حیاتی که کودکان از طریق بازی در سال های پیش دبستانی به دست می آورند، بخشی از بلوک های اساسی پیچیده آینده “مهارت های قرن بیست و یکم” را تشکیل می دهد.
یادگیری از طریق بازی در محیط سازمان یافته پیش دبستانی
در محیط های سازمان یافته پیش دبستانی، زمانی که زمان و فضای کافی برای تعامل آزادانه با محیط/محیط پیش دبستانی در اختیار کودکان قرار گیرد، تجربیات بازی افزایش می یابد. بازی می تواند به اشکال مختلفی رخ دهد: بازی با اشیاء. بازی خیالی؛ با همسالان و بزرگسالان بازی کنید. بازی انفرادی؛ بازی مشارکتی؛ بازی انجمنی؛ بازی فیزیکی. بازی “کار” کودکان محسوب می شود و وسیله ای است که از طریق آن کودکان دانش و مهارت را کسب می کنند و به کودکان اجازه می دهد تا به طور مستقل و با دیگران درگیر شوند. نقش معلمان و سایر بزرگسالان در اتاق/محیط این است که تجربیات و یادگیری بازیگوش را فعال و داربست کنند – این امر مستلزم برنامه ریزی متفکرانه (به عنوان مثال، تنظیم مطالبی برای برانگیختن کنجکاوی کودکان) و تعاملات خود به خودی مبتنی بر کنجکاوی ها و ایده های طبیعی است (به عنوان مثال، پیروی از کودکان در بازی وانمودی). ارائه تجربیات عملی فعال و بازیگوش به کودکان کمک می کند تا یادگیری را تقویت و غنی کند.
یادگیری از طریق بازی در خانه و در جامعه
در حالی که این خلاصه بر رویکرد سیستمی برای ادغام بازی در تمام جنبه های برنامه های پیش دبستانی و اطمینان از عملکرد مناسب رشد تمرکز دارد، نباید فراموش کنیم که کودکان خردسال فقط در محیط های رسمی یا سازمان یافته یاد نمی گیرند. محیط خانه و جامعه جایی است که کودکان خردسال بخش بزرگتر، اگر نگوییم بزرگترین، زندگی اولیه خود را در تعامل با والدین، خواهر و برادر، اعضای خانواده بزرگ و همسایگان می گذرانند. این تعاملات و روابط تأثیر قابل توجهی بر نحوه درک و تجربه کودکان از دنیای اطراف خود دارد. در واقع، محیط های خانگی و جامعه فرصت های بسیار خوبی را برای ارتقای یادگیری از طریق بازی از سال های اولیه تا سال های پیش دبستانی و ابتدایی فراهم می کند. مراقبین اولیه، به عنوان «اولین معلمان» کودکان، بزرگترین حامیان یادگیری کودکان هستند و بنابراین نقش مهمی در ایجاد فضا برای یادگیری از طریق بازی دارند. بنابراین حمایت از مراقبان و توانمندسازی آنها برای ایفای نقش فعال در شکل دادن به یادگیری و رشد کودکان و همچنین تسهیل یادگیری بازیگوش برای فرزندانشان در خانه و جامعه در تجربیات روزمره ضروری است.
یادگیری از طریق بازی در کلاس های ابتدایی دبستان
یادگیری از طریق بازی فقط برای کودکان پیش دبستانی نیست. در کلاس های ابتدایی، فرصت های بازی تسلط کودکان بر مفاهیم تحصیلی را افزایش می دهد و انگیزه برای یادگیری ایجاد می کند. در واقع، دو مورد از مهم ترین چیزهایی که بازی می تواند ایجاد کند، علاقه و انگیزه است. تشویق این موارد در کلاس های اولیه، کودکان را در کمک به یادگیری خود همراهی می کند. به عنوان مثال، انجام بازی های رومیزی می تواند مفاهیم ریاضی را تقویت کند و در عین حال شایستگی اجتماعی ایجاد کند. باشگاه های کتاب، دراماتیزه کردن داستان ها و سایر بازی های خواندن، احتمال حرکت رو به جلو و تسلیم نشدن را برای خوانندگان در تلاش بسیار بیشتر می کند. کاوش در طیف گسترده ای از مطالب چاپی و ابزارهای نوشتاری در یک “گوشه نوشتن” می تواند نویسندگان بی میل را درگیر کند و به کودکان کمک کند تا از یکدیگر یاد بگیرند. علاوه بر این، بازی خلاقیت و تخیل را تقویت می کند، مؤلفه های مهمی که ما را قادر می سازد تا با هم کنار بیاییم، لذت ببریم و نوآوری کنیم. بازی و فرصت هایی برای مشارکت فعال در یادگیری، قدرت خلاقیت دانش آموز را تقویت می کند. اجازه دادن به دانش آموزان پایه ابتدایی برای درگیر شدن فعال با مطالب، مسائل، موضوعات، فضایی را برای پرس و جو و حل مسئله باز می کند.
نتیجه گیری
یک اصل اصلی یادگیری از طریق بازی، گرد هم آوردن حوزه های مختلف زندگی کودکان – خانه، مدرسه و جامعه و جهان گسترده تر است، به طوری که تداوم و اتصال یادگیری در طول زمان و در موقعیت های مختلف وجود دارد.14 بزرگسالان در این حوزه ها نقش مهمی در تسهیل این تداوم و اتصال یادگیری دارند، با تشخیص ، آغاز، راهنمایی و داربست کردن تجربیات بازیگوش، در حمایت از عاملیت کودکان. پیوستار یادگیری بازیگوش15 در شکل 1 سطوح مختلف مشارکت کودک و بزرگسال در تجربیات بازیگوش را نشان می دهد – در یک طرف، بازی آزاد به کودکان آزادی بازی، کاوش و کشف را می دهد. این به سمت بازی هدایت شده یا ساختاریافته تر با مشارکت بزرگسالان پیشرفت می کند. در سراسر این پیوستار، مهم است که اطمینان حاصل شود که بزرگسالان به مهارت های لازم و مناسب برای حمایت از یادگیری از طریق play16 مجهز هستند – حتی در موارد بازی آزاد، زیرا بزرگسالان باید مزایای بازی آزاد را بشناسند و با فراهم کردن زمان و محیط آن را تقویت کنند.
