چرا سلامت اجتماعی و عاطفی اهمیت دارد؟

سلامت اجتماعی و عاطفی کودکان بر رشد و یادگیری کلی آنها تأثیر می گذارد. تحقیقات نشان می‌دهد که کودکانی که از نظر روانی سالم هستند، نسبت به همسالانشان شادتر هستند، انگیزه بیشتری برای یادگیری نشان می‌دهند، نگرش مثبت‌تری نسبت به مدرسه دارند، مشتاق‌تر در فعالیت‌های کلاس شرکت می‌کنند و عملکرد تحصیلی بالاتری نسبت به همسالان از نظر روانی کمتر نشان می‌دهند (Hyson 2004؛ Kostelnik et. al. 2015). کودکانی که مشکلات اجتماعی و عاطفی از خود نشان می دهند معمولاً در پیروی از دستورالعمل ها و شرکت در فعالیت های یادگیری دچار مشکل می شوند. در مقایسه با همسالان سالم‌تر، ممکن است بیشتر از همکلاسی‌هایشان طرد شوند، عزت نفس پایینی داشته باشند، در مدرسه ضعیف عمل کنند و به حالت تعلیق درآیند (Hyson 2004; Kostelnik et al. 2015). بنابراین، سلامت اجتماعی و عاطفی کودکان به اندازه سلامت جسمانی آنها مهم است و بر ظرفیت رشد و پتانسیل آنها برای داشتن یک زندگی رضایت بخش تأثیر می گذارد. معلمان می توانند سلامت اجتماعی و عاطفی کودکان را از طرق مختلف ارتقا دهند، به عنوان مثال، با سازماندهی یک محیط غنی از مواد برای تحریک تعاملات اجتماعی بین کودکان. این مقاله بر دو مورد از مهمترین اقدامات تمرکز دارد: ایجاد روابط اعتماد و انجام آموزش عمدی.

روابط قابل اعتماد برقرار کنید

کودکان خردسال در چارچوب روابط رشد می کنند و یاد می گیرند. یک رابطه معلم و کودک قابل اعتماد و دلسوز برای رشد مطلوب کودکان ضروری است (رایکز و ادواردز 2009). کودکانی که روابط قابل اعتمادی با معلمان خود دارند، به طور متوسط ​​نسبت به همسالان خود بدون چنین روابطی، مایل به پرسیدن سؤال، حل مشکلات، آزمایش کارهای جدید و بیان افکار خود هستند (O’Connor & McCartney 2007). هو (نخستین نویسنده) در کار خود که بر دانش‌آموزان معلم نظارت می‌کند، اغلب می‌بیند که کودکان در نتیجه روابط نزدیک با معلمان خود از سلامت اجتماعی و عاطفی مثبت برخوردار می‌شوند. برای مثال، بچه‌ها یاد می‌گیرند که از کلمات برای بیان احساسات خود استفاده کنند – مثلاً امی به امیلی می‌گوید: «وقتی از کلمات آزاردهنده استفاده می‌کنی ناراحت می‌شوم!» – و نشان دادن همدلی – مانند زمانی که آرجون به آرامی دستی به سر برایان می‌زند و می‌گوید: «آیا تو هستی!» باشه؟ آیا می‌خواهی خرس عروسکی را در آغوش بگیری؟» وقتی معلمان عمداً روابط نزدیک و قابل اعتمادی ایجاد می کنند، کودکان از نظر اجتماعی، عاطفی و تحصیلی سود می برند (پالرمو و همکاران 2007). اما جلب اعتماد هر کودکی به سادگی خوب و جذاب بودن نیست. چگونه معلمان می توانند روابط قابل اعتمادی با همه کودکان ایجاد کنند؟ ارائه مداوم گرما، محبت، احترام و مراقبت ضروری است.

نشان دادن گرما و محبت به طور مداوم

گرما و محبت – حتی در روزهای بد و زمانی که کودکان بد رفتار می کنند – برای رفاه کودکان در محیط های آموزشی اولیه بسیار مهم است (Ostrosky & Jung 2005). آنها به ایجاد روابط ایمن بین کودکان و بزرگسالان کمک می کنند، مدل های رفتار ملایم را ارائه می دهند، و با توانایی کودکان در تعامل مثبت با همسالان مرتبط هستند (تواردوز 2005). کودکان پیش دبستانی که مشاهده کردیم از دست های ملایم و کلمات محبت آمیز استفاده می کردند و بیشتر اوقات با همسالانشان تعامل مثبت داشتند. رفاه اجتماعی و عاطفی آنها با گرمی و محبت معلمانشان تغذیه می شد که در مثال های زیر نشان داده شده است:
خانم جانسون در طول روز حالت چهره دلپذیری از خود نشان می دهد. صبح هنگام احوالپرسی به کودکان لبخند می زند، بعد از ظهر خداحافظی می کند و رفتارهای مناسب کودکان را تصدیق می کند.
آقای لوگان همیشه از تن صدای مناسب استفاده می کند. سخنرانی او در زیر و بم و حجم عادی است. لحنش آرام و ملایم است. حتی زمانی که مجبور است رفتار کودک را تغییر دهد، آرام و خونگرم باقی می‌ماند تا به او بفهماند که نگرانی‌اش مربوط به رفتار است نه کودک.
خانم آراگون در مواقع لزوم لمس های مناسبی مانند ضربه زدن به پشت، دست دادن، در آغوش گرفتن و قلقلک دادن های کوتاه انجام می دهد.
خانم لیزاما از نظر فیزیکی نزدیک بچه ها حرکت می کند و در حین صحبت با بچه ها خم می شود یا خم می شود تا هم سطح چشم بچه ها باشد.
آقای شارما اغلب از کامنت‌های محبت آمیز استفاده می‌کند تا نشان دهد که به او اهمیت می‌دهد: «خیلی خوشحالم که امروز صبح می‌بینمت!»، «دیروز دلم برات تنگ شده بود»، «من عاشق دیدن لبخندت هستم!» و مراقب است که چنین نظراتی را برای همه بچه های کلاسش بیان کند.

احترام و توجه به هر کودکی

نشان دادن احترام یک راه کلیدی برای ارتباط با کودکان و تقویت روابط مثبت است. این به کودکان کمک می کند تا احساس اعتماد به نفس و شایستگی بیشتری برای کشف و یادگیری داشته باشند (Dombro, Jablon, & Stetson 2011). خانم کارنز با هر کودکی در کلاس درس خود پیوندهای شخصی نزدیکی را با رفتارهای محترمانه و مراقبانه برقرار می کند و حفظ می کند. به طور خاص، او
با دقت کامل گوش می دهد و آنچه را که کودکان می گویند دوباره بیان می کند (اغلب از فرصت استفاده می کند تا کودکان را در معرض واژگان جدید قرار دهد). جیسون، یک بچه 4 ساله، می گوید: “ببین، من یک کامیون با تعداد زیادی لگو درست کردم!” خانم کارنز پاسخ می دهد: «اوه، می بینم، جیسون. شما یک کامیون با ده ها لگو ساختید.» جیسون می افزاید: “من از این کامیون برای رساندن سیب و موز به خواربارفروشی استفاده می کنم.” خانم کارنز پاسخ می دهد: “استفاده از کامیون برای رساندن میوه های مغذی به فروشگاه مواد غذایی مفید است.” گوش دادن به سخنان کودکان با دقت و تأمل باعث افزایش عزت نفس و اعتماد به نفس آنها می شود. وقتی معلمان فعالانه به صحبت های کودکان گوش می دهند، به آنها می گویند که به حرف های بچه ها اهمیت می دهند و بچه ها به احتمال زیاد افکار، ایده ها، احساسات و داستان های خود را به اشتراک می گذارند.
احساسات کودکان را می پذیرد و منعکس می کند . جاسپر با اخم به معلم می گوید: “مایکل همه بلوک های بزرگ را دارد!” خانم کارنز پاسخ می‌دهد: «جاسپر، به نظر می‌رسد از اینکه در حال حاضر هیچ بلوک بزرگ دیگری برای ساختن وجود ندارد، ناراحتی. صبر کردن سخت است!» امی با اشتیاق می‌گوید: «می‌خواهیم بریم بیرون!» خانم کارنز پاسخ می دهد: «درخشش چشمان شما به من می گوید که به سختی می توانید صبر کنید تا بیرون بروید. شما هیجان زده اید.» وقتی معلمان احساسات کودکان را می پذیرند و منعکس می کنند، به گونه ای که کودکان درک می کنند، حساسیت و توجه نشان می دهند. قدردانی معلمان باعث می شود که کودکان احساس کنند شنیده شده و پذیرفته شده اند (دافی 2008). در نتیجه، کودکان برای ابراز احساسات خود احساس امنیت می کنند و در شناسایی، برچسب زدن و درک بهتر احساسات خود از حمایت برخوردار می شوند.
از طریق فعالیت‌های انفرادی، مانند داستان‌خوانی و بازی کردن، زمان خصوصی و باکیفیتی را با کودکان تک تک کودکان می‌گذراند . امیلی وقتی مادرش را ترک می کند ناراحت می شود. خانم کارنس در گوشه ای دنج با بالش های نرم و حیوانات عروسکی برای او کتاب می خواند. پس از آن، امیلی آماده کاوش و بازی در کلاس است. جودی شکایت می کند که هیچکس نمی خواهد با او سر میز لمسی بازی کند. خانم کارنز پشت میز می نشیند و با جودی بازی می کند تا اینکه کودک دیگری به بازی می پیوندد. علاوه بر این، خانم کارنز با کنار گذاشتن کارهای دیگر، حرکت به سطح کودک و گفتگوی آشکار با کودک، زمان با کیفیتی را با تک تک کودکان می گذراند. خانم کارنز پیگیری می کند تا مطمئن شود که با هر کودک به طور منظم صحبت می کند، که این امر باعث تعمیق روابط آنها و ایجاد اعتماد می شود (گارترل 2007). خانم کارنز در طول روز برای این مکالمات وقت پیدا می کند، به خصوص در هنگام احوالپرسی، بازی رایگان، میان وعده، ناهار و زمان عزیمت.

مهارت های اجتماعی و عاطفی را آگاهانه آموزش دهید

کمک به کودکان برای توسعه مهارت های اجتماعی و عاطفی قلب و روح هر برنامه خوب برای کودکان خردسال است (گوردون و براون 2014). معلمان (و همه مراقبان) نقش های کلیدی در کمک به کودکان برای رشد شایستگی اجتماعی و عاطفی ایفا می کنند (کستلنیک و همکاران 2015). معلمان می توانند عمداً با استفاده از کتاب های کودکان، برنامه ریزی فعالیت ها، مربیگری در محل، ستایش مؤثر، الگوبرداری از رفتارهای مناسب و ارائه سرنخ ها، از سلامت اجتماعی و عاطفی کودکان حمایت کنند. گرما و محبت – حتی در روزهای بد و زمانی که بچه ها بد رفتار می کنند – برای سلامتی کودکان در دوره اولیه تحصیل بسیار مهم است.

استفاده از کتاب های کودکان

خواندن و بحث در مورد کتاب‌های کودکان راه بسیار خوبی برای دعوت از کودکان برای شناسایی احساسات شخصیت‌ها و مرتبط کردن تجربیات شخصیت‌ها با خودشان است (رابرتز و کرافورد 2008). برای معرفی یک مهارت اجتماعی یا احساسی جدید، خانم کوز با دقت کتاب‌های باکیفیت را برای خواندن با صدای بلند در زمان محفل انتخاب می‌کند. گاهی کتاب هایی را انتخاب می کند که مربوط به رفتارهای اجتماعی و عاطفی اخیر کودکان در کلاس درس است. وقتی می‌بیند که برخی از بچه‌ها برای اشتراک اسباب‌بازی‌ها مشکل دارند، ماهی رنگین‌کمان اثر مارکوس فیستر را با صدای بلند می‌خواند. خانم کوز وقتی متوجه می شود کودکی در حال گریه کردن به دلیل ضربه زدن دوستش به او گریه می کند، دست ها برای ضربه زدن نیستند، اثر الیزابت وردیک با صدای بلند می خواند. ( برای عناوین بیشتر به « کتاب‌های کودکان برای آموزش مهارت‌های اجتماعی و عاطفی » مراجعه کنید.) برای ارتباط شخصیت ها و موقعیت های کتاب با تجربیات کودکان، خانم کوز قصد دارد کتاب را حداقل دو بار بخواند و همچنین آن را به کتابخانه کلاس اضافه کند. در طول خواندن دوم، او سؤالات معنی‌داری می‌پرسد: «فکر می‌کنید شخصیت‌ها چه احساسی دارند؟»، «چگونه مشکل را حل می‌کنید؟»، «آیا می‌توانید از کلمات داستان برای توضیح اینکه چه احساسی دارید، استفاده کنید. . .؟، “اگر این اتفاق در کلاس ما بیفتد، چه کاری می توانیم متفاوت انجام دهیم؟” این سؤالات باز به کودکان این امکان را می دهد که در مورد تجربیات خود صحبت کنند، لغات جدید را یاد بگیرند و مهارت های اجتماعی و عاطفی را تمرین کنند.

برنامه ریزی فعالیت ها

خانم کوز برای گسترش و به کار بردن آنچه کودکان از خواندن داستان می آموزند، فعالیت های بعدی مانند کاردستی، بازی ها و آهنگ ها را برنامه ریزی می کند. او اغلب از راهنماهای Book Nook استفاده می کند که توسط مرکز بنیادهای اجتماعی و عاطفی برای یادگیری اولیه ( http://csefel.vanderbilt.edu/resources/strategies.html#booknook ) ایجاد شده است. این راهنماها به او کمک می‌کنند تا فعالیت‌های رشد اجتماعی و عاطفی را در روال‌های روزمره، از جمله خواندن با صدای بلند، جاسازی کند. ( برای برخی از ایده های اقتباس شده از راهنمای Book Nook به « فعالیت هایی برای حمایت از یادگیری اجتماعی و عاطفی کودکان » مراجعه کنید.)

مربیگری در محل

هنگامی که آنها کودکان را در محل آموزش می دهند، معلمان به کودکان کمک می کنند تا متوجه شوند که چه کاری انجام می دهند، درک کنند که چگونه اعمال آنها بر دیگران تأثیر می گذارد و جایگزین های مثبت را انتخاب کنند (Riley et al. 2008). به عنوان مثال، زمانی که رایان و ایتان یک آتش‌خانه در منطقه بلوک می‌سازند، اتان ماشین آتش‌نشانی را از دست رایان می‌گیرد و رایان گریه می‌کند. خانم کوز در سطح اتان خم می شود تا به چشمان او نگاه کند. او با آرامش و گرمی می گوید: «رایان هنوز از کامیون استفاده می کرد. وقتی از او گرفتی ناراحت شد. چه کاری می توانید انجام دهید تا رایان احساس بهتری داشته باشد؟» بعد از اینکه ایتان می گوید متاسفم و ماشین آتش نشانی را پس می دهد، خانم کوز می گوید: “دفعه بعد اگر می خواهید با اسباب بازی مورد استفاده رایان بازی کنید، می توانید بپرسید که آیا او به اشتراک می گذارد؟” خانم کوز با مشاهده یتان و ارائه بازخورد مثبت فوری در مورد رفتار مطلوب او پیگیری می کند.

ستایش موثر

بازخورد معنادار مربوط به کار در دست در قالب تحسین موثر یک استراتژی قدرتمند برای تقویت رشد اجتماعی و عاطفی کودکان است (کستلنیک و همکاران 2015). معلمان برای مؤثرتر ساختن تمجید، آنچه را که می بینند، بدون تعمیم، ارزیابی یا مقایسه، توصیف می کنند. وقتی امیلی نقاشی خود را تمام می کند، خانم کوز متوجه تصویر و لبخند او می شود. خانم کوز می گوید: «من یک آسمان آبی، یک خورشید زرد و علف سبز در اطراف درخت قهوه ای بزرگ می بینم. این عکس شما را خوشحال می کند، اینطور نیست؟» این تمجید به این دلیل مؤثر است که خانم کوز نظرات مثبت و مفصلی را بلافاصله پس از بروز رفتار مطلوب ارائه می دهد. خانم کوز با توجه به اینکه ایتان مودبانه از رایان درخواست یک پلیس زن می کند، می گوید: «ایتان، شما از کلمات جادویی استفاده کردید . در حالی که شما و رایان مشغول ساختن آتش‌خانه با هم بودید، آن پلیس زن را بخواهید. کارت عالی بود!” ایتان با لبخند پاسخ می دهد: “ما دوستان هستیم و می توانیم چیزهایی را به اشتراک بگذاریم.”

مدل سازی رفتار مناسب

کودکان از طریق مشاهده افراد دیگر، دریافت ایده در مورد چگونگی شکل گیری رفتارهای جدید و استفاده از ایده ها برای هدایت اعمال خود یاد می گیرند (بندورا 1977). بسیاری از مطالعات نشان داده‌اند که مدل‌سازی – یا نشان دادن رفتارهای مناسب – مهارت‌های اجتماعی و عاطفی کودکان را آموزش می‌دهد و آن‌ها را تقویت می‌کند (Katz & McClellan 1997؛ Hyson 2004). این نتیجه گیری مبتنی بر تحقیق در کلاس های خانم کوز و خانم کارنز اثبات شده است. هر دو معلم چندین استراتژی غیرتهاجمی – از جمله مدل سازی – را که مدیران مرکز آنها برای حمایت از معلمان در ترویج رفتارهای سالم اجتماعی و عاطفی ایجاد کردند، اجرا می کنند. آنها استراتژی ها را روی دیوار کلاس نمایش می دهند و آنها را عملی می کنند
نزدیک شدن به کودکان در صورت نیاز، به عنوان یک نشانه غیرکلامی برای بازنگری در رفتارها
الگوسازی رفتار گرم و محترمانه مناسب در طول روز و در لحظات خاصی که به یک یادآوری ملایم نیاز است
استفاده از حرکات غیرکلامی و تماس (مثلاً تکان دادن سر، نشان دادن انگشت شست بالا و لمس آرام کودکان روی شانه) برای ارسال پیام
استفاده از زبان ساده (مثلاً «لطفاً پاهای راه رفتن» و «از دست‌های آرام استفاده کنید») برای ایجاد انتظارات و یادآوری
تصدیق یک عمل محبت آمیز در محل یا تمجید از یک تلاش گروهی برای انجام یک کار خوب
قرار دادن دست – به آرامی – روی دست کودک برای تغییر جهت توجه و رفتار
وقتی کودکان می بینند که معلمان این راهبردهای غیرتهاجمی را نشان می دهند، اغلب لبخند می زنند، از دستان آرام خود استفاده می کنند، لطفاً و تشکر می کنند، در آغوش می گیرند و از کلمات برای بیان احساسات خود استفاده می کنند. معلمان علاوه بر الگو بودن، از رفتارهای مناسب کودکان برای الگوسازی مهارت های اجتماعی و عاطفی استفاده می کنند. آنها با دقت جزئیات را در مورد نحوه به کارگیری مهارت های هدف توسط کودکان مشاهده و ثبت می کنند، و مشاهدات خود را از طریق نمایش عروسکی در طول زمان دایره با کودکان به اشتراک می گذارند. استفاده از عروسک برای نشان دادن رفتارهای مناسب کودکان به کودکان کمک می کند تا مهارت های اجتماعی و عاطفی را به طور معناداری بیاموزند.

ارائه نشانه ها

ارائه سرنخ هایی برای مشارکت دادن کودکان در رفتار اجتماعی مناسب در طول زمان نشان داده شده است که رفتار اجتماعی آنها را با همسالان خود بهبود می بخشد (Bovey & Strain 2005). خانم کوز و خانم کارنز اغلب نشانه های کلامی برای کمک به برخی از کودکان برای شرکت در فعالیت ها ارائه می دهند. برای مثال، قبل از زمان بازی، خانم کارنز می پرسد: “جیمز، از چه کسی می خواهید در وقت مرکزی با شما بازی کند؟” در طول زمان بازی، او پیشنهاد می کند: “سانوی، می توانید از آنا بخواهید که با شما هواپیما بسازد؟” خانم کوز برای آموزش اشتراک گذاری و نوبت گرفتن، از استیون می پرسد که مدتی است منتظر بازی با یک دلفین اسباب بازی بوده است: “از چه کلمات جادویی می توانید برای چرخش با دلفینی که جان استفاده می کند استفاده کنید؟” هم خانم کوز و هم خانم کارنز نشانه های بصری را در کلاس های درس خود به نمایش می گذارند تا به تعاملات اجتماعی و عاطفی کودکان کمک کنند. به عنوان مثال، آنها عروسک های دست ساز معلم را برای راهنمایی کودکان به استفاده از صدای آرام، دست های کمک کننده و پاهای راه رفتن ارائه می دهند. برای کمک به آرام شدن کودکان، آنها همچنین یک “دیوار فشاری” ایجاد کردند – یک نقطه مشخص روی دیوار برای بیرون راندن عصبانیت – و از عروسک‌ها برای نشان دادن استراتژی استفاده کردند. این عروسک‌ها، نمایش‌ها و توضیحات برای شفاف‌سازی و مدل‌سازی رفتار مناسب ضروری هستند – و نشانه‌های بصری برای یادآوری کودکان به تمرین آموخته‌هایشان ضروری است. نشانه های بصری بلند مدت مانند معلم سوم عمل می کنند به این معنا که کودکان از نشانه ها برای یادآوری راه حل ها و اقدامات مناسب به یکدیگر استفاده می کنند.

جمع بندی

معلمان و مراقبان سلامت اجتماعی و عاطفی کودکان را با برقراری روابط قابل اعتماد، که زمانی ایجاد می شود که معلمان ابراز صمیمیت، محبت و احترام می کنند، ارتقا دهند. معلمان می توانند عمداً این مهارت ها را با استفاده از راهبردهای مبتنی بر شواهد برای آموزش، الگوبرداری و تقویت رفتارهای مثبت آموزش دهند و تقویت کنند. همانطور که در کلاس‌های پیش دبستانی مشاهده کردیم، معلمانی که توسعه سلامت اجتماعی و عاطفی کودکان را در اولویت قرار می‌دهند، با کودکان شاد و متعهدی که یاد می‌گیرند از تعارض‌ها اجتناب کنند و حل و فصل کنند، به اشتراک بگذارند و به نوبت رفتار کنند و احساسات خود را به روش‌های سازنده بیان کنند، پاداش فراوانی دریافت می‌کنند.
این بررسی تعاملات طبیعی را هدف قرار می دهد که خارج از شناسایی سرویس اکوسیستم بوجود می آیند. به عنوان مثال، داده های مربوط به تأثیر تعاملات با طبیعت بر این شرایط که سلامت انسان را توصیف می کنند، چقدر قابل اعتماد است؟ ادعاهای محکمی در مورد اهمیت گذراندن وقت کودکان در طبیعت مطرح شده است (Louv 2008). ادعا می شود که این تعامل با طبیعت باعث ارتقای فرآیندهای انطباقی در رشد کودک (آمادگی حرکتی، صلاحیت جسمانی، اعتماد به نفس) و حمایت از خلاقیت، یادگیری، آموزش و نگرش مثبت در مورد طبیعت می شود (Louv 2012، 2016، Kuo et al. 2019).

خلاصه کردن تحقیقات در مورد کودکان و طبیعت در مورد جنبه های رشدی آسان نیست. این موضوع به طرق مختلف توسط محققانی که مدل ها و رویکردهای نظری مختلف را نمایندگی می کنند، مورد توجه قرار گرفته است. در حالی که شواهد تجربی در حال رشد است، تصویر ناقص باقی می ماند. برخی از محققان استدلال می کنند که تعامل با طبیعت انعطاف پذیری کودک را به عنوان بخشی از رشد رشد آنها افزایش می دهد. با این حال، مطالعه این نوع مزایا به صورت تجربی بسیار دشوار است.

بیش از شصت مطالعه برای ارزیابی مزایای تعامل کودکان با طبیعت مرور شدند. این مطالعات مزایای شناختی (یادگیری علمی، دانش محیطی و مهارت های زبانی و ارتباطات)، سلامت عمومی (فعالیت بدنی، سلامت روان و عاطفی، تغذیه سالم و رشد حرکتی)، اجتماعی (مهارت های اجتماعی)، عاطفی و رفتاری، (خودکنترلی، اعتماد به نفس، خودآگاهی، استقلال)، اخلاقی/نگرشی (نگرانی از محیط زیست، اتصال به طبیعت و توپوفیلی) و بهزیستی (سلامت روانی اجتماعی، کیفیت بازی) را بررسی کردند. به طور کلی، این مطالعات از این دیدگاه حمایت می کنند که صرف وقت برای تعامل با طبیعت باعث ارتقای رفاه و رشد سالم کودک می شود. ادعاهای مربوط به مزایای سلامتی (به عنوان مثال، سلامت روان، تنظیم عاطفی و رشد حرکتی) قوی و مبتنی بر مطالعات علت و معلولی به نظر می رسند. به طور مشابه، شواهد خوبی از ارتباط تعامل با طبیعت در کودکی و دیدگاه های مثبت در مورد طبیعت به عنوان یک بزرگسال به نظر می رسد پشتیبانی می شود. در حالی که تعداد آنها متوسط تر است، به نظر می رسد تعداد قابل توجهی از مطالعات از تعاملات قوی با طبیعت در مراحل بحرانی رشد دوران کودکی برای افزایش استقلال، تفکر انتقادی، اعتماد به نفس، خلاقیت و مهارت های شناختی حمایت می کنند. به ویژه، به نظر می رسد استفاده از بازی رایگان در فضای باز باعث افزایش رشد این مهارت ها و افزایش بیشتر مهارت های کار گروهی می شود.

در حالی که هیچ مطالعه ای برای حمایت از این حدس وجود ندارد، این بررسی از مطالعات موجود این احتمال را نشان می دهد که تعامل با طبیعت ممکن است منجر به هزینه کمتری برای اختلالات اضطرابی یا درمان شود. شاید کودکانی که در معرض طبیعت و بازی آزاد طبیعی قرار دارند، تمایل دارند مهارت های “حل مسئله” را توسعه دهند و وارد مشاغل “حل مسئله” شوند (به عنوان مثال، علوم، ریاضیات، مهندسی یا سایر حرفه های STEM یا STEAM).

کتاب های کودک برای آموزش مهارت های اجتماعی و عاطفی

• • آیا می توانی دوست باشی؟ اثر نیتا اورلی
  • مسابقه مراقبت از خرس های مراقبت، توسط نانسی والد، illus. توسط دیوید استاین
  • فاکس دوستان می‌سازد، اثر آدام رلف
  • دایناسورها چگونه با دوستان خود بازی می کنند؟ نوشته جین یولن و مارک تیگ
  • چگونه احساس ناامیدی می کنم، اثر مارسیا لئونارد
  • I Can Do It Myself (سریال Sesame Street)، اثر امیلی پرل کینگزلی، تصویر. توسط ریچارد براون
  • I’m in Charge of Me!، اثر دیوید پارکر، illus. توسط سیلویا واکر
  • موش دیوانه بود، اثر لیندا اوربان، تصویر. توسط هنری کول
  • روزهای رنگی من، نوشته دکتر سوس، illus. توسط استیو جانسون و لو فنچر
  • به اشتراک گذاری: مهربانی چگونه رشد می کند، اثر فران شاو، مصور. توسط میکی ساکاموتو

وقتی احساس غمگینی می کنم، اثر Trace Moroney

• وقتی سوفی عصبانی می‌شود-واقعاً، واقعاً عصبانی، اثر مولی بنگ

فعالیت هایی برای حمایت از یادگیری اجتماعی و عاطفی کودکان

• زنجیر دست کمک کننده : برای هر کودک چندین دست را ردیابی و برش دهید. آنها را در یک جیب یا کیف که به راحتی در دسترس است قرار دهید. همانطور که رفتار دست کمک کننده کودک را تشخیص می دهید، از کودک بخواهید دستی را از جیب خود بیرون بیاورد و آن را به زنجیر دست کمک کلاس متصل کند. دست ها را می توان روی دیوار قرار داد تا دور اتاق بپیچد. به طور منظم جشن بگیرید که زنجیره دست کمک چقدر طولانی می شود!
• عروسک های دستی : با استفاده از رنگ آمیزی یا رنگ آمیزی تصاویر، برش دادن و چسباندن آنها به چوب های کاردستی، عروسک های شخصیتی ایجاد کنید. پس از خشک شدن، بچه‌ها می‌توانند عروسک‌هایشان را به دور دایره بیاورند و در حالی که شما داستان را با صدای بلند می‌خوانید، داستان را اجرا کنند. بعداً می توانند عروسک ها را به منطقه داستان یا مرکز عروسک ها ببرند.
• حرکت به سمت موسیقی : آهنگ‌هایی را انتخاب کنید که اشعاری دارند که حرکت را تشویق می‌کنند. قبل از شروع، به کودکان یادآوری کنید که باید به دقت به کلمات گوش دهند تا بدانند چه اقداماتی باید انجام دهند. آهنگ های کلاسیک مانند “سر، شانه ها، زانوها و انگشتان پا” به خوبی کار می کنند. بسیاری از سی‌دی‌های کودکان دارای آهنگ‌های عالی هستند که دستورالعمل‌ها را دنبال می‌کنند (“My Ups and Downs” و “Hands Are for Clapping” نوشته جیم گیل را امتحان کنید). هنگام گوش دادن به آهنگ ها، حرکات را با کودکان انجام دهید. پس از چندین بار گوش دادن به هر آهنگ، کودکان اعتماد به نفس پیدا می کنند و می دانند که کدام حرکات را به تنهایی انجام دهند. به بچه ها اشاره کنید که می دانند چه کار کنند زیرا شنوندگان خوبی هستند.
• کیف احساس را رد کنید : مجموعه ای از کارت های تصویری سناریو را در یک کیف قرار دهید. وقتی موسیقی پخش می شود، بچه ها کیسه را رد می کنند. وقتی موسیقی قطع می شود، یکی از کودکان کارتی را برمی دارد و آن را شناسایی می کند. از کودک بخواهید در مورد اینکه هر سناریو یا موردی چه احساسی در او ایجاد می کند و چرا صحبت می کند. به کودکان اجازه دهید به نوبت کارت های تصویری را بیرون بیاورند.
• کولاژ چهره‌های احساسی : از کودکان بخواهید چهره‌های احساسی مختلف را از مجلات جدا کنند. چسب غیر سمی و آب را در یک کاسه کوچک با هم مخلوط کنید. بچه ها تصاویر را روی یک تکه کاغذ می گذارند، یک قلم مو برمی دارند و آن را در محلول چسب آغشته می کنند و روی عکس هایشان نقاشی می کنند. آنها می توانند کلاژ چهره های احساسی خود را به دیوار آویزان کنند.
• جعبه اشتراک گذاری : یک جعبه اشتراک ویژه ایجاد کنید که فقط در زمان حلقه معرفی می شود. کودکان می توانند جعبه را با رنگ های اصلی یا با الگوی برجسته تزئین کنند. در داخل جعبه، وسایلی را که می‌توان به اشتراک گذاشت، مانند آلات موسیقی، یک جعبه گچ بزرگ پیاده‌رو، خمیر بازی یا چندین بطری حسی قرار دهید.
• آواز خواندن : پس از داستانی در مورد اشتراک گذاری با دوستان، آواز «Share, share, share your toys; share them with a friend. Share, share, share your toys, let’s all play pretend» را بخوانید، و بعد آهنگ “Row, Row, Row Your Boat.” را بخوانید. پس از داستانی در مورد احساسات، آهنگ “If You’re Happy and You Know Itد” را با انواع احساسات و حرکات بدن بخوانید.

توجه

اقتباس شده با مجوز Book Nook، ایجاد شده توسط مرکز بنیادهای اجتماعی و عاطفی برای یادگیری اولیه. برای استفاده از راهنماهای Book Nook بدون هزینه، به http://csefel.vanderbilt.edu/resources/strategies.html#booknook مراجعه کنید .