در مورد خودپنداره باید به چند نکته مهم اشاره کرد: اول اینکه خودپنداره قابل آموزش است و در طول زندگی ما می‌تواند تغییر کند. کودکان به‌طور طبیعی از بزرگترها به عنوان مرجع شناختی خود استفاده می‌کنند و بسیاری از مفاهیم و تصورات خود را از رفتارها و برخوردهای بزرگترها می‌آموزند. اگر بزرگترها دروغ بگویند یا رفتارهایی از خود نشان دهند که موجب احساس ناامنی در کودک می‌شود، این می‌تواند تأثیرات منفی بر خودپنداره کودک بگذارد. بنابراین، اینکه ما به‌عنوان بزرگتر چگونه به کودکان نگاه می‌کنیم، چه میزان به آن‌ها توجه می‌کنیم، چطور با آن‌ها رفتار می‌کنیم، همه این‌ها تأثیرات عمیقی بر شکل‌گیری خودپنداره کودک دارند.
تاثیر به روش‌های مختلف است. می تواند کلامی یا غیرکلامی باشد، می تواند تنها از طریق لحن باشد، یا از طریق حالتهای بدنی بزرگتر. ممکن است این باشد که وقتی کودک من با من صحبت می‌کند من چقدر جدی نگاهش می‌کنم؟ اصلا می‌نشینم نگاهش کنم؟ یا همینطور که دارم می‌روم می شنوم؟ چقدر حرفش را قطع می‌کنم؟ وقتی نگاهش می‌کنم نگاهم چه شکلی است؟ چقدر غلطش را می‌گیرم؟ غلطش را چطور می‌گیرم؟ همه این‌ها در شکل گیری و تغییر خودپنداره تعیین کننده است.
راجرز همچنین اشاره می‌کند که افراد سالم از نظر روانشناسی کسانی هستند که فعالانه از نقش‌هایی که دیگران برایشان تعیین کرده‌اند، فاصله می‌گیرند. در هر جامعه‌ای نقش‌های مختلفی برای افراد وجود دارد. مثلاً در مهمانی‌ها، در شغل‌ها، یا حتی در روابط خانوادگی. این نقش‌ها الزاما بد نیستند، اما شخصیت سالم فعالانه آگاه است و نقشی که خود وظیفه خودش می‌داند را انجام می‌دهد. به‌طور مثال، خانمی که ابتدا صحبت کردند و گفتند می خواهند برخلاف انتظارات جامعه عمل کرده و آنچه که خود به‌عنوان هدف و آرمان می‌بیند، دنبال کند.